Hoe Maarten’s erectie verdween en langzaam terugkwam

Hoe Maarten’s erectie verdween en langzaam terugkwam

Ik geniet na, en ik voel me kwetsbaar. Wat kan kwetsbaar voelen toch een strijd zijn, als er zere oude herinneringen aangeraakt zijn en iets in mij vindt dat ik dat niet mag voelen. Dat ik flink moet zijn.

Ik ben net terug uit een intense training over het deconditioneren van mijn/onze seksualiteit. Voor het eerst weer eens in een groep zijn in plaats van er een te geven. Ik kwam mezelf goed tegen, en ik heb nog meer ontzag voor alle mooie dappere zielen die zich aanmelden bij Mila en mij voor onze intensives. In de training waar ik in meedeed gold de regel 'geen liefdadigheid', ook niet vanuit de leiding.

Het mooie en ook harde van zo'n regel is dat al onze gedragspatronen glashelder boven komen drijven: de overlever, de krachtige en slimme gedijt hier fantastisch in. Maar als je moed en soms support nodig hebt om te helen van een treitertrauma dan kan zo'n afspraak ook genadeloos voelen. Want dat was wat ik me realiseerde toen ik weer thuis was: de exposure van mijn kwetsbare seksualiteit (dat is het altijd van iedereen natuurlijk, niet alleen van mij) had een heel oud trauma van mij wakker gemaakt en ik had me ernaar gedragen. Verlegen, bang en flink. De groep van 50 mensen had hetzelfde effect op mij als de plagende kinderen vroeger op het schoolplein en in de klas.

De reden dat ik erover schrijf is omdat ik schaamte voelde, schaamte omdat ik zo werd afgewezen, ik zou te onzeker zijn, misschien niet van de goede leeftijd, het kan van alles zijn. Het was iig. te bedreigend voor mij. Terugkijkend zie ik het nu pas in, hoe onveilig het voor me was en hoe goed ik ook voor mezelf gezorgd heb! Enorm gelachen en geknuffeld met sisters, prachtige sessies meegemaakt, veel gegeven, mijn hele juice weer wakker geschud, en ik heb zelfs een gigolosessie voor mezelf geboekt, heerlijk! En tot slot heb ik ook mijn afwijzers gevraagd wat ze zagen en voelden bij mij en daarmee heb ik ook mezelf kunnen laten zien. Ik ben trots op mezelf.

En ik begrijp nu ook waarom ik uiteraard óók kies voor geen liefdadigheid maar wel altijd samen met bewustwording en heling. Omdat ik weet hoe het kan voelen.

Btw, zo'n gigolosessie raad ik iedere vrouw aan, wat een CADEAU! Een klein tipje van de sluier: je beleeft opeens hoe het óók kan, en dan nog meer én beter . Helemaal voor jou.

Herken jij jezelf in mijn ervaring? En kun jij wel wat zelfbekrachtiging en zelfliefde gebruiken om ook weer te gaan bloeien en genieten? Ik zie je, ik hoor je en ik begrijp je helemaal, én ik kan je helpen. Want I've got the T-shirt 😉. Maak een gratis 30-minuten ontdekkingsafspraak met me via de link hiernaast, je bent helemaal welkom.

By Arati Touch

december 8, 2019


Erectiestoornis?

Het was een fikse operatie die Maarten achter de rug had. De tumor was niet kwaadaardig, maar wel groot. Die was weggehaald, en daarmee ook een groot stuk van zijn darm. Lichamelijk had hij zich helemaal hersteld. Het enige lastige was dat zijn erectie niet wilde terugkomen. En dat miste hij, al had hij het samen met zijn vrouw nog steeds fijn. Hij wilde dat oude vertrouwde gevoel terug.

Na de operatie

Tijdens de intake vertelde Maarten wat meer. Hoe pijnlijk het inbrengen van de katheter voor de operatie was geweest. En dat hij de katheter achteraf veel te lang, onnodig, heeft gedragen. Vol verwachting had hij uitgekeken naar het moment dat het werd verwijderd en alles weer als daarvoor zou zijn. Maar toen bleek dat ‘hij’ het niet meer deed. Er volgden onderzoeken naar de oorzaak, dat leverde niets op. En pillen die een erectie opwekken, hij heeft het geprobeerd, maar dat was toch niet zijn stijl. 

Ik stelde voor om te beginnen met een genitale mapping: heel precies en op een meditatieve manier de genitaliën in kaart brengen. De focus ligt op wat in dat gebied gevoeld wil worden. Ik liet Maarten beginnen met zelf een plek te vinden waar hij zijn vinger wilde neerleggen. En om waar te nemen wat er gebeurde. Daarna vroeg hij me mijn vinger op de plek te leggen, waar het doordrukken van de katheter in zijn urinebuis zo pijnlijk was geweest. 

Dat was precies de plek waar het trauma was ontstaan. Door fysiek en met aandacht aanwezig te zijn, kwam er ruimte om te voelen, pijnlijke herinneringen, kwamen er tranen. Over de pijn, de verdoofdheid, de onmacht. Een diep proces voor een man die zijn verdriet nooit kon voelen en zich niet goed kon uiten. Stukje bij beetje kwam er meer gevoel en zelfs warmte terug in het gebied. 

Thuis is hij blijven oefenen, tijdens het ‘huiswerk’ dat hij doet: een fijne plek maken voor zichzelf waarin hij zacht en liefdevol is voor zichzelf. Er is weer leven in zijn penis, steeds een beetje meer.

Arati Touch

About the author

{"email":"Email address invalid","url":"Website address invalid","required":"Required field missing"}

Jouw onweerstaanbare aanbod....


>